elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

AKTYWIZACJA ZATRUDNIENIA NA OBSZARACH WIEJSKICH CZ. II

Strefy zintegrowane – położone blisko os’rodków zurbanizowanych. Życie mieszkańców tej strefy jest kombinacją najlepszych aspektów miasta i najlepszych aspektów wsi. Zatrudnieni w tych strefach są relatywnie lepiej wykształceni, a bazą rozwoju ekonomicznego na tych obszarach są usługi i branże przemysłowe rozwijane w strefie miejskiej. Dochody są wyższe niż przeciętnie na obszarach wiejskich. Rozwój zatrudnienia polega w tych strefach na tworzeniu nowych przedsiębiorstw.

Strefy wiejskie pośrednie – to obszar, który tradycyjnie rozwija się na bazie dobrze prosperującego sektora rolnego i działalności gospodarczej. Struktura ekonomiczna tych obszarów przechodzi ewolucję, rozwija się drobna i średnia przedsiębiorczość. Dobrze rozwinięta infrastruktura pozwala na szybkie przemieszczanie się i dostęp do stref zurbanizowanych.

W tych strefach polityka kreowania zatrudnienia przynosi najszybsze efekty – rozwój drobnej i średniej przedsiębiorczości, wysoką jakość usług. Strefy ekonomiczne opóźnione w rozwoju – mają z reguły rzadką sieć osiedleńczą, są usytuowane peryferyjnie w stosunku do centrów zurbanizowanych. Są objęte masowymi migracjami młodych ludzi. Dochody i kwalifikacje osób tu mieszkających są niskie. Gospodarka polega na tradycyjnym modelu, rolnictwo i drobne usługi przeznaczone są na lokalny rynek. Te strefy mają największe trudności z dostępem do takich zasobów, jak: komunikacja, transport, informacja.

W tych strefach powstanie nawet niewielkiej liczby nowych miejsc pracy może przyczynić się do ich rozwoju gospodarczego.

Leave a Reply