elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

AKTYWIZACJA ZATRUDNIENIA NA OBSZARACH WIEJSKICH

Dla większości mieszkańców wsi możliwość znalezienia pracy zarobkowej wiąże się głównie z aktywizacją życia gospodarczego, ale niezwiązanego z produkcją rolną, ponieważ spośród około 2 min gospodarstw indywidualnych w Polsce – w wyniku nadchodzących przeobrażeń – szansę utrzymania się ma najwyżej 1/3 z nich.

Polityka tworzenia nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich musi uwzględniać następujące aspekty1:

– zwiększenie zdolności gospodarki na obszarach wiejskich do innowacji i waloryzacji zasobów pracy (ich jakości i wzrostu kwalifikacji),

– otwarcie gospodarki na wsi na zewnątrz – wymianę zewnętrzną – poza rynek lokalny a w szczególności na handel zagraniczny.

Polityka infrastrukturalna jest jednym z najważniejszych instrumentów kreowania miejsc pracy na obszarach wiejskich. Zawiera się ona w programach budowy infrastruktury i prowadzenia robót publicznych. Najlepsze aspekty tej polityki powstają wówczas, gdy program rozwoju infrastruktury związany jest z powstawaniem nowego przedsiębiorstwa. Obecność nowoczesnej infrastruktury jest warunkiem przyciągania inwestorów. Należy jednak zauważyć, że bezpośredni wpływ infrastruktury na zatrudnienie jest okresowy i związany jest z samą budową konkretnego przedsięwzięcia. Prowadząc politykę infrastrukturalną należy zwrócić uwagę na dwa aspekty:

– nakłady na infrastrukturę nie mogą zastąpić nakładów na waloryzację siły roboczej,

– jeśli infrastruktura ma przyczyniać się do kreowania zatrudnienia, to należy odróżnić te przedsiębiorstwa, które już istnieją od tych, które dopiero powstają.

Infrastruktura stymuluje rozwój w gminach (szczególnie na obszarach wiejskich) i możliwości kreowania zatrudnienia w zależności od strefy.

Leave a Reply