elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

BARIERY PRZECIWDZIAŁANIA BEZROBOCIU

– 1. Zbyt uboga statystyka rynku pracy7, zwłaszcza w odniesieniu do gmin i powiatów. Na poziomie gmin, powiatów i województw nie prowadzi się w ogóle bilansu stanu zatrudnienia uwzględniającego kwalifikacje i odnoszącego te dane do stanu bezrobocia. Z samej informacji o stopie bezrobocia czy też o jego bezwzględnej wielkości nie można przecież wyciągać wniosków co do całości sytuacji na lokalnym czy też wojewódzkim rynku pracy8.

– 2. Trudności w organizacji pracy jednostek zajmujących się rynkiem pracy:

– niejasny podział kompetencji, zadań i odpowiedzialności za politykę rynku pracy z jednej strony pomiędzy władzą państwową i samorządową, a z drugiej strony pomiędzy powiatowymi i wojewódzkimi urzędami pracy,

– nieprzejrzystość prawa w zakresie przeciwdziałania bezrobociu (dużo zapytań na stronie internetowej Ministerstwa Pracy),

– likwidacja hierarchicznego systemu urzędów pracy,

– pozbawienie wpływu wojewódzkich urzędów pracy na działalność powiatowych urzędów, co uniemożliwia prowadzenie regionalnej polityki rynku pracy,

– brak doświadczenia władz samorządowych w realizacji nowych obowiązków.

– 3. Niedobór środków finansowych przeznaczonych na przeciwdziałanie bezrobociu i jego skutkom oraz brak wystarczających możliwości zmiany ich struktury przez powiatowe urzędy pracy.

– 4. Zbyt mała skala inicjatyw lokalnych, tworzących nowe miejsca pracy. Przedsięwzięcia podejmowane jak dotąd na wsi powielają dotychczasową strukturę zatrudnienia, nie tworząc modelu przedsiębiorczości na wsi.

– 5. Niedostateczna współpracy pomiędzy powiatowymi urzędami pracy a znajdującymi się na ich terenie gminami. Powodem tego jest nierzadko konflikt władzy. Z gmin często nie spływają właściwe sygnały, które pozwoliłyby na lepsze dostosowanie działań Powiatowych Urzędów Pracy do potrzeb lokalnych (gminnych) rynków pracy.

– 6. Niedostosowanie problematyki programów edukacyjnych do potrzeb społeczności wiejskich, które powielają dotychczasową strukturę kwalifikacji zawodowej ludności wiejskiej.

Głównym organizatorem szkoleń na wsi są obecnie Ośrodki Doradztwa Rolniczego, które pełniąc swe statutowe funkcje szerzą wśród społeczności wiejskiej przede wszystkim wiedzę rolniczą.

Leave a Reply