elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

BEZROBOCIE W REGIONACH WIEJSKICH CZ. II

Stopa bezrobocia wśród ludności wiejskiej w IV kw. 2001 r. wynosiła 16,7%. Była ona zróżnicowana w grupie ludności rolniczej i pozarolniczej, jak również uzależniona była od płci, wieku, wykształcenia. Bardzo wysoka stopa bezrobocia jest w grupie ludności bezrolnej, a zwłaszcza wśród kobiet – 29,8% (por. tabl. 1.7).

Relatywnie niższa stopa bezrobocia w grupie ludności rolniczej, jak już wcześniej wyjaśniano, wynika z nierzadko pozornego zatrudnienia w gospodarstwach indywidualnych. Dla wielu osób brak możliwości podjęcia jakiejkolwiek innej pracy zmusza do pozostawania w gospodarstwie. Osoby takie traktowane są jako pracujące.

Problem bezrobocia na wsi dotyczy wszystkich grup wiekowych, jednak w szczególnym stopniu dotyczy osób młodych. Wśród bezrobotnych zamieszkałych na wsi w IV kw. 2001 r. przeważały osoby w wieku 14-24 lata (35,0% ogółu bezrobotnych).

Wśród ludności rolniczej 43,1% bezrobotnych stanowiły osoby w tej grupie wiekowej, zaś wśród ludności bezrolnej 29,3% (por. tabl. 1.8).

Problem zatrudnienia młodych ludzi na wsi staje się jednym z ważniejszych problemów obszarów wiejskich. Osoby starsze silniej związane są zawodowo z rolnictwem. Nawet jeśli ich dochody z rolnictwa nie są znaczne, to pozostają na wsi i nie poszukują innej pracy. Taka sytuacja dotyczy osób posiadających gospodarstwa rolne. Młodzi ludzie chętniej podjęliby pracę poza rolnictwem, nawet jeśli ich rodzice posiadają gospodarstwo rolne. Jednak poziom wykształcenia osób bezrobotnych jest niski.

Leave a Reply