elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Bezrobocie według wieku – kontynuacja

Analizując populację bezrobotnych według okresu poszukiwania pracy, zauważamy, że osoby młode (18-19 lat: 20-24 lata) stanowią wysokie udziały w grupie osób poszukujących pracy od 7 do 12 miesięcy (odpowiednio 50,8% i 30,2%). W kolejnych grupach wiekowych dla tego okresu poszukiwania pracy odsetek bezrobotnych ulega zmniejszeniu. Podobne tendencje obserwujemy wśród bezrobotnych poszukujących pracy od 13 do 24 miesięcy. Inny natomiast jest udział bezrobotnych z poszczególnych grup wiekowych w tzw. bezrobociu długookresowym, dla którego czas poszukiwania pracy wynosi powyżej 24 miesięcy. Petryfikacja bezrobocia jest w tym przypadku symptomatyczna dla osób pochodzących ze starszych grup wiekowych. I tak np. udział poszukujących pracy powyżej 24 miesięcy w subpopulacji osób młodych 18-24 lata wynosił 22,9%, a w przypadku osób w wieku 55-59 lat i powyżej 60 lat wynosił odpowiednio 42,0% i 66,0%. Można zatem przyjąć, że starsze bezrobotne osoby rzadziej powracają do aktywności zawodowej niż młodsze, co znajduje (Raport… 2003) odzwierciedlenie w wysokim ich udziale w zasobie bezrobocia długookresowego. Pracodawcy zatem dają niewielkie szanse powrotu na rynek pracy osobom po 55. roku życia. Spowodowane jest to ich niską mobilnością zawodową, pracodawcy niechętnie decydują się na finansowanie szkoleń dla tej grupy pracowników. Wolą pozyskiwać do pracy osoby młodsze, których wynagrodzenia często są refundowane i które mają mniejsze oczekiwania płacowe oraz nie są obciążone pewnymi negatywnymi nawykami, jakie obserwowane są u starszego pokolenia pracowników. Sytuacja ta powoduje, że osoby starsze często same podejmują decyzję o odejściu z rynku pracy przez wykorzystanie systemu wcześniejszych emerytur. W 2002 r. 16% kobiet, które otrzymywały emeryturę, nie osiągnęły ustawowego wieku emerytalnego, w przypadku mężczyzn odsetek ten był jeszcze wyższy i wynosił 26%. W tym przypadku możemy mówić o nierównym traktowaniu pracowników, które wynika z ustanowionego prawa. Prawo to sprzyja zmniejszonej aktywności zatrudnieniowej osób starszych. Należy jednak zauważyć, iż niektóre rozwiązania legislacyjne były wprowadzone jako doraźny instrument polityki państwa wobec bezrobocia. Celem było łagodzenie skutków procesu restrukturyzacji gospodarki, w tym bezrobocia. Stworzony system emerytalny pełnił rolę ubezpieczenia społecznego. Dyskryminacja ze względu na wiek może również być kojarzona z różnym wiekiem emerytalnym dla kobiet i mężczyzn.

Niepokojącym zjawiskiem w województwie podkarpackim jest najwyższy w kraju odsetek osób będących na utrzymaniu. Nie jest to skutek oddziaływania czynników demograficznych czy wydłużonego okresu kształcenia (Raport… 2003 s. 54), lecz pogorszenia sytuacji osób młodych na rynku pracy. Około 16% osób będących na utrzymaniu innych to osoby w wieku 20-29 lat. Osobom tym trudno jest zatem usamodzielnić się, często jest to spowodowane opóźnionym startem zawodowym.

Wysokie udziały osób młodych w bezrobociu średniookresowym wynikają z faktu, że osoby młode nie są przygotowane do odpowiedniego poruszania się na rynku pracy oraz z nieznajomości mechanizmów jego funkcjonowania. System edukacji nie przygotowuje młodych ludzi do wejścia na rynek pracy, osoby te nie zawsze znają metody, techniki poszukiwania pracy. Dość często dominuje wśród nich przekonania, że o przyjęciu do pracy decydują znajomości, układy nieformalne.

Sytuacja kobiet na podkarpackim rynku pracy jest gorsza niż mężczyzn

Badanie poziomu różnorodnych wskaźników charakteryzujących ich pozycję wskazuje, że kobiety są mniej aktywne zawodowo, a wskaźnik zatrudnienia kobiet niższy we wszystkich grupach wiekowych niż mężczyzn. Problem nierówności jeszcze bardziej ujawnia się przy analizie populacji bezrobotnych według poziomu wykształcenia. Na ogół przyjmuje się, iż pozycja wielu osób na rynku pracy zależy od poziomu wykształcenia. Poziom edukacji kobiet w województwie podkarpackim jest wyższy niż mężczyzn, mimo to wskaźniki zatrudnienia kobiet są niższe niż mężczyzn w poszczególnych grupach według poziomu wykształcenia, a stopa bezrobocia wyższa.

W analizowanym regionie kobiety częściej niż mężczyźni znajdują zatrudnienie w rolnictwie, handlu, edukacji i ochronie zdrowia. Duży udział w rolnictwie wynika ze specyfiki regionu. Podkarpackie to region rolniczy o dużym rozdrobnieniu gospodarstw rolnych, w których znajdują zatrudnienie kobiety. Należy zauważyć, iż ten obszar gospodarki będzie podlegać restrukturyzacji, co oznacza odejście kobiet z rolnictwa. Powinny zatem pojawić się alternatywne miejsca pracy w innych sekcjach. Już dziś wydaje się konieczne przygotowanie odpowiednich programów, które będą chronić kobiety przed możliwą dezaktywizacją zawodową. Programy te muszą być powiązane z innymi działaniami, które mają prowadzić do wszechstronnego rozwoju wsi.

Leave a Reply