elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Charakterystyka grup zagrożonych wykluczeniem społecznym – młodzież cz. II

Do czynników o charakterze obiektywnym należałoby natomiast zaliczyć przede wszystkim niedostatki w sferze uregulowań prawnych, funkcjonowania gospodarki jako całości oraz ograniczoną wielkość środków finansowych przeznaczonych na umożliwienie podejmowania działalności gospodarczej. Niebagatelną rolę w tej dziedzinie odgrywa również – jak się wydaje – brak pomocy instytucji państwowych, a także niewielki dostęp do informacji o sytuacji na lokalnych rynkach pracy oraz o dziedzinach preferowanych w rozwoju strategicznym gmin i powiatów.

Wszystkie powyższe elementy sprawiają że dostęp do miejsc pracy ludzi młodych jest bardzo ograniczony. Na ich złą pozycję konkurencyjną na rynku pracy wpływa również porównywalnie niska skłonność do ustawicznego kształcenia, co jest – w świetle strategii zatrudnienia – głównym elementem umożliwiającym dostosowanie kwalifikacji do potrzeb pracodawców. Działania w tej dzie- dżinie powinny być przedmiotem zainteresowania głównie ludzi młodych, chociaż konieczne jest także wspomaganie pracodawców.

W działaniach instytucji rynku pracy należałoby przede wszystkim zwrócić uwagę na te, które spowodowałyby zwiększenie stopnia aktywności absolwentów, zarówno pod względem wzmacniania ich pozycji w formie samozatrudnienia, jak i poszukującego pracy. Konieczne byłoby zatem zwrócenie większej uwagi na zawartość merytoryczną programów edukacyjnych oraz kształtowanie indywidualnych predyspozycji młodych ludzi (Marciniak 2004, s. 25). Koniecznością jest więc rezygnowanie z pasywnych metod nauczania. Rola procesów nauczania powinna mieć charakter bardziej aktywny, przygotowujący absolwenta do podejmowania decyzji, aktywnego poszukiwania pracy i ucząca umiejętności współdziałania. Także polityka edukacyjna powinna zostać skorelowana z potrzebami rynku pracy, wynikającymi z regionalnych strategii rozwoju gospodarczego. Nie można bowiem „produkować” bezrobotnych absolwentów. Problem aktywizacji zawodowej ludzi młodych powinien być jednym z najistotniejszych zadań zarówno w skali makro, jak i mikroekonomicznej. Instrumenty aktywnej polityki rynku pracy powinny wzmacniać pozycję konkurencyjną młodych ludzi na rynku pracy.

Leave a Reply