elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Charakterystyka grup zagrożonych wykluczeniem społecznym – osoby starsze

Za osobę starszą na rynku pracy uważać będziemy tę, która – zgodnie z założeniami realizowanego projektu – ukończyła 45. rok życia, zakładając jednocześnie możliwość jednostkowych odchyleń od przyjętego kryterium. Zwiększanie aktywności zawodowej osób starszych obejmuje:

– aktywizację osób, które zdecydowały się podjąć pracę w późniejszym okresie życia,

– ponowną aktywizację zawodową osób powracających do pracy po przerwie spowodowanej dłuższą chorobą czy przebywaniem w stanie bierności zawodowej z tytułu nabycia uprawnień do świadczeń rentowych lub emerytalnych,

– utrzymanie aktywności zawodowej osób pracujących,

– aktywizację osób bezrobotnych.

Z punktu widzenia realizowanego projektu najważniejszym problemem będzie aktywizacja osób bezrobotnych w starszych rocznikach wieku produkcyjnego. Powodem zainteresowania tą grupą jest jej porównywalnie wysoki udział w ogólnej liczbie osób poszukujących pracy oraz możliwość zwiększenia wykorzystania ich niejednokrotnie dużego doświadczenia zawodowego, które w odpowiednim procesie dostosowawczym może wpłynąć na zwiększenie efektywności procesu gospodarowania. Zwiększenie aktywności zawodowej osób starszych doprowadzić powinno do wydłużenia ich życia zawodowego. Proces ten jest niełatwy, bowiem z wiekiem następuje obniżenie produktywności tych zasobów pracy. Zjawisko to ulega nasileniu wraz z postępującymi w gospodarce zmianami, wywołanymi postępem technicznym i technologicznym oraz przemianami strukturalnymi, które tworzą również zagrożenia, wynikające z „nienadążania” starzejących się pracowników za coraz szybszym tempem zmian, wymagających nieustannego zapoznawania się z nowymi urządzeniami, sposobami ich obsługi, wykorzystania itp., słowem ciągłego poszerzania wiedzy i umiejętności zawodowych. Powodem zwrócenia większej uwagi na problem ludzi starszych jest również stosunkowo niski poziom ich kreatywności, dynamizmu i przedsiębiorczości przy skłonności do postaw zachowawczych oraz rosnące – wraz z wiekiem – prawdopodobieństwo pogorszenia stanu zdrowia, niepełnosprawności czy wręcz uzależnienia od opieki. Osoba w starszym wieku może być zatem przez pracodawcę postrzegana jako „pracownik wysokiego ryzyka”, nie gwarantujący wymaganego zaangażowania w działalność firmy. Powoduje to często niechęć do ich zatrudniania lub/i zwalnianie w pierwszej kolejności.

Leave a Reply