elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Czas pozostawania bez pracy

Bezrobocie w Polsce ma charakter strukturalny co najmniej z dwóch względów, a przede wszystkim ze względu na występowanie na rynku pracy istotnego niedopasowania struktury umiejętności reprezentowanych przez bezrobotnych do potrzeb pracodawców. Dysproporcja ta ma charakter długookresowy z uwagi na czas trwania procesów kształcenia, polegających na przekwalifikowaniu lub podwyższaniu kwalifikacji. Ponadto jest utrwalana przez brak korelacji między kierunkami kształcenia oferowanymi przez system edukacji a zmieniającymi się w czasie potrzebami firm. Wszystko to przyczynia się do wydłużania okresu pozostawania bez pracy i zwiększania udziału tej kategorii osób poszukujących pracy w ogólnej populacji bezrobotnych. Skutkuje to degradacją kwalifikacji posiadanych przez osoby bezskutecznie poszukujące zatrudnienia, obniżeniem ich pozycji konkurencyjnej na rynku pracy oraz nasilaniem się zjawisk patologii społecznej. W związku z tym osoby te bardzo często uważane są za grupę zagrożoną wykluczeniem społecznym, co wywołuje konieczność stosowania wobec nich zindywidualizowanego postępowania w celu przywrócenia ich do stanu aktywności zawodowej. Nazywane są one procesami rekonwersji zawodowej (Egeman 1999, s. 38) i dotyczą osiągnięcia przez pracownika ponownej „mobilności zawodowej” (nowej aktywności zawodowej), co oznacza jego zdolność do podjęcia nowego zatrudnienia wynikającego z potrzeb rynku pracy, a przede wszystkim z restrukturyzacji przedsiębiorstw. Towarzysząca temu relatywna zmiana kompetencji jest szczególnie trudna w przypadku długotrwale bezrobotnych, którzy utracili chęć i zdolność do dostosowywania swoich umiejętności do zmieniających się potrzeb tworzonych stanowisk pracy.

Leave a Reply