elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

EDUKACJA A RYNEK PRACY OBSZARÓW WIEJSKICH CZ. II

Ogólnie wiadomo, że poziom wykształcenia jest tym niższy, im starsza jest dana grupa ludności. Największy udział ludności z wykształceniem podstawowym pełnym lub niepełnym jest w grupie ludności w wieku produkcyjnym od 45 do 64 lat. Młodsi mieszkańcy wsi są częściej absolwentami szkół średnich zawodowych i zasadniczych. Mimo to właśnie absolwenci szkół stanowią liczną grupę wśród bezrobotnych, a stopa bezrobocia jest w tej grupie wiekowej najwyższa (por. tabl. 8.2).

Ważną rolę w przezwyciężaniu negatywnych zmian na rynku pracy może odegrać system edukacyjny, szczególnie w części adresowanej do ludności w wieku produkcyjnym. Zmiany zachodzące obecnie na rynku pracy wymagają ciągłego dostosowywania posiadanych kwalifikacji do zmian zachodzących w strukturze gospodarki, a co za tym idzie – w strukturze regionalnego popytu na siłę roboczą. Są wobec tego dwie ścieżki dostosowania swoich kwalifikacji. Jedną z nich jest dążność do stałego podnoszenia kwalifikacji – poprzez kształcenie ludności dorosłej w różnego typu szkołach, w trybie eksternistycznym, wieczorowym, weekendowym itp. lub poprzez uczestnictwo w kursach podnoszących kwalifikacje specjalistyczne.

Drugą ścieżkę stanowią kursy i szkolenia mające na celu uzyskanie nowego zawodu lub nowych umiejętności, niezwiązanych z dotychczasowym kierunkiem kształcenia.

Leave a Reply