elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

EDUKACJA A RYNEK PRACY OBSZARÓW WIEJSKICH

Na obszarach wiejskich kumuluje się wiele czynników ograniczających rozwój gospodarki, a tym samym tworzenie nowych miejsc pracy. Jedną z najbardziej istotnych przyczyn tego stanu rzeczy jest niedostateczny poziom wykształcenia ludności wiejskiej, niedostosowany do potrzeb regionalnych – por, tabl. 8.1.

Wśród ludności wiejskiej w wieku 15 lat i więcej ponad połowę stanowią osoby o wykształceniu podstawowym i niepełnym podstawowym. Tak niskie wykształcenie w praktyce oznacza brak jakiegokolwiek przygotowania zawodowego. O posiadaniu konkretnego zawodu można mówić jedynie w odniesieniu do nieco ponad 40% ludności, z czego jedynie 3% to osoby z wykształceniem powyżej średniego. Wskazuje to na istnienie niezwykle istotnej bariery kwalifikacji w rozwoju obszarów wiejskich. Niewystarczające wykształcenie oraz niskie kwalifikacje ludności uniemożliwiają szersze rozwinięcie działalności gospodarczej pozarolniczej na wsi, stając się barierą wielofunkcyjnego rozwoju obszarów wiejskich. Jest to zdecy- dowanie negatywne zjawisko, gdyż wobec poszerzającego się strukturalnego bezrobocia w miastach, rozwój działalności pozarolniczej na wsi mógłby stanowić cenną alternatywę dla pracy w rolnictwie. W przypadku ludności dwuzawodowej lub dojeżdżającej do pracy do ośrodków miejskich, odznaczającej się często lepszym przygotowaniem zawodowym, istotną barierą w znalezieniu lub utrzymaniu pracy są jednokierunkowe, stosunkowo wąskie kwalifikacje. Jest to zjawisko szczególnie negatywnie oddziałujące na rynek pracy terenów położonych w strefach wpływów wielkich aglomeracji – zwłaszcza łódzkiej, katowickiej i gdańskiej.

Leave a Reply