elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

INFRASTRUKTURA INFORMACYJNA A KWESTIA BEZROBOCIA NA WSI

Jest wiele źródeł wysokiego poziomu bezrobocia na wsi. Do najważniejszych zaliczamy rozdrobnienie agrarne, likwidację PGR-ów, upadek wielu przedsiębiorstw zatrudniających tzw. ludność dwuzawodową, niski poziom wykształcenia ludności wiejskiej itp. Rzadziej wskazuje się na niedoinwestowanie infrastrukturalne terenów wiejskich. W Polsce występuje znaczna dywersyfikacja zarówno z punktu widzenia poziomu zagospodarowania infrastrukturalnego, jak i wykorzystania jego potencjalnych możliwości w układzie regionalnym, a przede wszystkim w relacji wieś – miasto. Wytworzyła się luka infrastrukturalna, będąca odbiciem niskiego poziomu rozwoju infrastruktury w stosunku do rosnących potrzeb społecznych i gospodarczych. Luka ta ma charakter ilościowy i jakościowy. Ilościowa – to brak lub niedostateczny rozwój niektórych urządzeń infrastrukturalnych (obszary wiejskie stanowią 93% powierzchni kraju, a przypada na nie 60% sieci drogowej, 57% sieci wodociągowej, 27% sieci kanalizacyjnej, ok. 40% sieci gazowej), jakościowa natomiast stanowi odbicie niedostatecznego stanu jakościowego tychże urządzeń1.” Podniesienie poziomu zagospodarowania infrastrukturalnego to także jeden ze sposobów ograniczenia poziomu bezrobocia na wsi. Rola infrastruktury jako kreatora nowych miejsc pracy jest bardzo zróżnicowana, tak jak szeroki jest wachlarz elementów zaliczanych do infrastruktury. Inna rola przypada tradycyjnie ujmowanej infrastrukturze technicznej, społecznej, niż coraz częściej wyodrębnianej – ekologicznej i informacyjnej. W dobie globalizacji gospodarki szczególnie istotna wydaje się ta ostania. Rozwój infrastruktury informacyjnej może stać się jednym z ważniejszych elementów walki z występującym bezrobociem na terenach wiejskich. Infrastruktura informacyjna wpływa na kreację nowych miejsc pracy w sposób bezpośredni i pośredni. W pierwszym przypadku są to nowe miejsca pracy i nowe formy zatrudnienia. W drugim natomiast oznacza wyższą atrakcyjność lokalizacyjną, a tym samym wyższą aktywność gospodarczą i nowe miejsca pracy. Wysoka konkurencyjność regionów to także łatwy dostęp do informacji o regionie. Można spot-

M. Ziółkowski, Dysproporcje w zagospodarowaniu infrastrukturalnym gmin województw Polski Środkowo-Wschodniej (bialskopodlaskiego, chełmskiego, lubelskiego, tarnobrzeskiego), „Monografie i Opracowania” nr 411, SGH, Warszawa 1997. kac się nawet ze zdaniem, że „czynnikiem różnicującym poziom rozwoju i perspektywy rozwoju poszczególnych krajów jest dziś nie produkt narodowy, lecz wyposażenie w technologie informatyczne, a świat nie dzieli się na biednych i bogatych, lecz na podłączonych i niepodłączonych do globalnej sieci”2.

Leave a Reply