elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

KSZTAŁCENIE USTAWICZNE CZ. II

Obecnie budżet państwa jest głównym źródłem finansowania kształcenia i szkolenia dorosłych w przypadku osób bezrobotnych. Szkoły prowadzące kształcenie zawodowe otrzymują prawie jedną czwartą całości budżetu państwa przeznaczonego na oświatę. Dodatkowe fundusze zapewniają budżety samorządowe, sponsoring, darowizny, a także inne środki o charakterze nadzwyczajnym. Ponadto publiczne placówki kształcenia ustawicznego lub praktycznego, prowadzące działalność oświatową w formach pozaszkolnych, mogą uzyskiwać środki finansowe, które za zgodą organu prowadzącego wykorzystują na poprawę warunków kształcenia. Obecnie za administrowanie programami szkoleniowymi dla bezrobotnych, finansowanymi z Funduszu Pracy w oparciu o Ustawę o zatrudnieniu i zwalczaniu bezrobocia, odpowiadają wojewódzkie urzędy pracy. Środków przewidzianych na aktywne formy przeciwdziałania bezrobociu, w tym na szkolenia dla bezrobotnych, jest coraz mniej, pomimo dramatycznie rosnącego bezrobocia.

Współczesny system kształcenia zawodowego powinien zatem ulec przemianom, umożliwiającym z czasem ograniczenie nierównowagi na rynku pracy. Służą temu wszelkie działania prowadzące do zmiany struktury kwalifikacji zawodowych, uelastycznienia posiadanych umiejętności. Niezwykle ważne jest przy tym skoordynowanie prac różnych instytucji zajmujących się kształceniem dorosłych. Jest to praktycznie niemożliwe w aktualnych warunkach prawno-organizacyjnych. Szacuje się, że liczba instytucji, które prowadzą szkolenia w formie kursowej, wynosi ok. 12 tys. W tej liczbie ok. 5 tys. stanowią szkoły, ponad 2 tys. – niepubliczne placówki prowadzące działalność oświatową w formach pozaszkolnych, w tym doskonalenie zawodowe, zarejestrowane w jednostkach samorządu terytorialnego i podlegające formalnie nadzorowi pedagogicznemu ze strony kuratora (władzy wojewódzkiej). Pozostała grupa instytucji organizujących szkolenia i kursy (instytucje działające na podstawie ustawy o działalności gospodarczej) nie podlega praktycznie ewidencji. Prowadzi to do braku koordynacji działań na rynku szkoleniowym i tym samym dalszego chaosu na rynku pracy.

Leave a Reply