elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

KSZTAŁCENIE USTAWICZNE CZ. III

Na terenach wiejskich szkolenia są prowadzone przez mniej instytucji. Jak dowiodły badania ankietowe przeprowadzone przez IFGN w 131 powiatach wiejskich (ziemskich) o urbanizacji poniżej 50%, szkolenia są prowadzone przez:

– powiatowe urzędy pracy – w analizowanym okresie niezwykle rzadko ze względu na b. ograniczone wydatki z Funduszu Pracy na szkolenia,

– poszczególne oddziały Zakładu Doskonalenia Zawodowego – ich domeną są kursy w poszczególnych zawodach i szkolenia podnoszące kwalifikacje w danych zawodach,

– ośrodki doradztwa rolniczego – prowadzą kursy przede wszystkim z zakresu rolnictwa i gospodarki rolnej. Obecnie są to główne instytucje szkolące na terenach rolniczych. Przedmiotem tegorocznych badań prowadzonych przez IFGN, były m.in. działania służące zmianie kwalifikacji ludności wiejskiej, szczególnie bezrobotnych. Wykazały one, że dominują szkolenia związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a stosunkowo rzadko ich przedmiotem są zagadnienia związane z dostosowaniem gospodarstw rolnych do wymogów Unii Europejskiej. Tematyka rozwoju przedsiębiorczości na wsi, czy „finansowania inwestycji ze środków UE”, jest również w niewielu przypadkach przedmiotem prowadzonych szkoleń. Pojawiają się dość rzadko specjalistyczne kursy, umożliwiające uzyskanie nowego zawodu, np. pracownik ochrony mienia, wózkarz. Ciekawe jest jednak to, że w niektórych powiatach wiejskich pojawiły się szkolenia w zakresie racjonalnego żywienia rodziny, estetyki gospodarstwa wiejskiego, co można wiązać z dość częstą problematyką szkoleń z zakresu agroturystyki.

Co charakterystyczne, nie ma istotnego związku pomiędzy liczbą prowadzonych kursów i liczbą słuchaczy a stopą bezrobocia w poszczególnych regionach. Może to wynikać ze złożoności rynku pracy w danym regionie, jak również z niewielkich możliwości samozatrudnienia, przy jednocześnie postępującym regresie w istniejących przedsiębiorstwach. Niemniej jednak należy postawić tezę, że szkolenia te w dłuższym czasie powinny przyczynić się do większej mobilności zasobów pracy, jak również przyspieszenia w dyfuzji innowacji w rolnictwie.

System kształcenia ludności dorosłej w Polsce, w tym szczególnie na obszarach wiejskich, powinien być uzupełniony o alternatywne formy kształcenia, takie jak: uniwersytet otwarty, szkoły korespondencyjne. Następują już pewne pozytywne zmiany w tym kierunku, choćby w postaci e-learningu, oferowanego przez niektóre szkoły wyższe. Jednak nadal barierą jest wyraźny niedorozwój infrastruktury teleinformatycznej na wsiach, szczególnie wschodniej Polski.

Generalny kierunek rozwoju kariery zawodowej jest określany stosunkowo wcześnie, w momencie ukończenia gimnazjum, a kilka lat temu, przed reformą szkolnictwa, po ukończeniu szkoły podstawowej. Dlatego warto jest prześledzić funkcjonowanie gimnazjów oraz wpływ tego etapu na dalsze losy zawodowe młodzieży.

Leave a Reply