elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

KSZTAŁCENIE USTAWICZNE

System kształcenia ustawicznego składa się w Polsce z dwóch najważniejszych elementów. Pierwszy z nich umożliwia podejmowanie lub kontynuację nauki w szkołach dla dorosłych. Drugi element jest zorientowany na zdobywanie umiejętności zawodowych poprzez różnego rodzaju kursy i szkolenia, w tym także osób bezrobotnych. Nie dysponujemy danymi, ujmującymi łącznie oba nurty kształcenia. Znamy jedynie statystyki dotyczące kształcenia w szkołach dla dorosłych.

Lata 90. przyniosły pozytywne zmiany w edukacji dorosłych, czego przejawem jest wzrost liczby szkół przeznaczonych dla dorosłych, jak również liczby absolwentów szkół tego typu (por. tabl. 8.3).

W latach 90. zarówno liczba szkół dla dorosłych, jak i liczba uczniów i studentów wzrosła o połowę. Największą dynamiką rozwoju odznaczało się szkolnictwo zasadnicze zawodowe, jak również średnie ogólnokształcące. Świadczy o tym fakt, iż w rozpatrywanym okresie ponad trzykrotnie wzrosła liczba uczniów tego typu szkół, jak również w istotny sposób wzrosła liczba szkół – dotyczy to szczególnie sieci liceów dla osób dorosłych. Wpływa to na poprawę dostępności fizycznej do placówek tego typu. Natomiast zauważalny był silny regres w szkolnictwie podstawowym. Szkolnictwo dla dorosłych prowadzone jest przede wszystkim przez jednostki samorządu terytorialnego (dot. to ok. 55% szkół). Dostęp do edukacji dla dorosłych jest więc pochodną sytuacji materialnej samorządów terytorialnych, co wskazuje na duże uzależnienie dostępu do szkolnictwa tego typu od zamożności macierzystej gminy (dla szkolnictwa na poziomie podstawowym i gimnazjalnym) oraz powiatu (szkoły średnie). Mimo tego postępu wskaźnik skolaryzacji ludności w wieku 30 lat i więcej jest bardzo niski i wynosi niecały 1%. Świadczy to o utrzymującym się niskim zaangażowaniu ludności w zdobywanie wykształcenia. Sądzę, że dotyczy to szczególnie terenów wiejskich, gdzie potrzeba zdobywania wiedzy jest mniej powszechna, a sieć szkół jest zdecydowanie słabiej rozwinięta – analogicznie jak w przypadku szkolnictwa dla dzieci i młodzieży – z powodu małej koncentracji ludności wiejskiej. Dojazdy do szkół – szczególnie w trybie wieczorowym – są tam również bardziej kłopotliwe ze względu na niewydolność systemu transportu publicznego na wsiach – dotyczy to szczególnie godzin wieczornych.

W latach 90. nastąpiła istotna zmiana organizacyjna w kształceniu dorosłych. Do tego momentu słuchaczami tych szkół były przede wszystkim osoby pracujące. Przez wiele lat kształcenie dorosłych polegało bowiem na podwyższaniu poziomu wykształcenia i podnoszeniu ściśle określonych umiejętności zawodowych poprzez kształcenie zawodowe. Koszty szkoleń i kształcenia dorosłych pokrywane były albo z budżetów przedsiębiorstw państwowych, albo były w inny sposób dotowane z budżetu państwa. Podaż usług w zakresie szkolenia i kształcenia dorosłych była skorelowana z zapotrzebowaniem konkretnych zakładów pracy.

Leave a Reply