elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Nieunikniony proces starzenia się społeczeństwa

Przeprowadzone analizy potwierdzają wcześniej sformułowana tezę, dotyczącą nierównej pozycji na rynku pracy dwóch skrajnych grup wiekowych, tj. starszych i młodszych. Nierówna ich pozycja znajduje odbicie w niskich dla nich wskaźnikach zatrudnienia. Z tych też względów w ramach regionalnej polityki rynku pracy powinno się zwracać większą uwagę na zatrudnianie tych dwóch kategorii wiekowych, co byłoby zgodne z Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki (Program Operacyjny 2006). Celowi temu powinny służyć specjalnie opracowane programy, które byłyby adresowane do dwóch grup. Jedną stanowiłyby osoby do 25. roku życia, a drugą osoby powyżej 50 lat. Czasami można się spotkać z opinią, że programy, które wspierają pracę zarówno młodych i starszych, są konkurencyjne ze względu na fakt, że są finansowane z tych samych środków publicznych. Dlatego należy nadać im taką treść i formę, by mogły się one uzupełniać, ale to wymaga przemyślanej, długofalowej, skoordynowanej nowoczesnej polityki rynku pracy.

Uwzględniając prognozy demograficzne, które wskazują na nieunikniony proces starzenia się społeczeństwa, konieczne wydaje się już dziś uruchomienie pewnych działań, które spowodują zmianę stosunku pracodawców do pracowników w starszych grupach wiekowych. Istotna w tym przypadku jest zmiana nastawienia pracodawców w procesie selekcji kandydatów do pracy. Wyniki wielu badań naukowych wskazują na istnienie związku między uzyskaniem i utrzymaniem zatrudnienia a wiekiem. Trudno jest jednak określić siłę tego związku, bowiem wiek skorelowany jest z innymi cechami, takimi jak poziom wykształcenia, staż pracy, wykonywany zawód.

Wyeliminowanie nierówności obserwowanych wśród starszych grup wiekowych

Wyeliminowanie nierówności obserwowanych wśród starszych grup wiekowych wymaga konsekwencji w działaniu państwa, władz lokalnych i samych osób starszych. Konsekwencja wymagana jest w redukowaniu różnych uprawnień do świadczeń przedemerytalnych, wcześniejszych emerytur i rent z tytułu niezdolności do pracy. Usunięcie wymienionych przywilejów może spowodować niebezpieczeństwo dezaktywizacji tej grupy, ale można temu zapobiec przez realizację różnych programów rynku pracy. W ich ramach należy dążyć do zwiększenia konkurencyjności osób powyżej 50. roku życia na rynku pracy przez podnoszenie poziomu ich kwalifikacji, wspieranie adaptacyjności do nowych warunków wynikających z rozwoju gospodarki opartej na wiedzy i coraz powszechniejszego stosowania ICT, wspieranie ich większej mobilności. Dodatkowo ich aktywność zatrudnieniowa może być zwiększona przez związanie tej grupy wiekowej z nietypowymi formami zatrudnienia, np. pracą tymczasową, w niepełnym wymiarze, oraz z pracą socjalną, w tym z różnymi formułami spółdzielni socjalnej.

O gorszej sytuacji osób młodych (do 25. roku życia) dowodzą niskie wskaźniki aktywności zawodowej i wskaźniki zatrudnienia oraz wysoka stopa bezrobocia w porównaniu do innych grup wiekowych. Konsekwencją tego jest duży udział osób z młodych grup wiekowych wśród osób będących na utrzymaniu rodziny. Sytuacja taka, jak już wspomniano wcześniej, opóźnia proces usamodzielniania się młodzieży i planowania kariery zawodowej. Powstaje zatem potrzeba zintensyfikowania działań, które umożliwią tej grupie zdobycie, tak dziś pożądanego, doświadczenia zawodowego. Obserwacja pewnych rozwiązań czy też działań, jakie podejmują urzędy pracy, pozwala pozytywnie ocenić organizację staży pracy. Wydaje się uzasadnione rozpowszechnienie tej formy aktywizacji rynku pracy. W praktyce powinny być staże pracy adresowane nie tylko do bezrobotnej młodzieży, ale również dla tej, która jeszcze kontynuuje naukę w systemie szkolnym. W tym celu należałoby w szerszym zakresie zainteresować pracodawców uczestnictwem w takich programach. Wiele badań wskazuje, iż istotne tu mogą być zachęty materialne, których uruchomienie spowoduje obniżenie kosztów pracy. Istotne zatem jest wdrożenie programów, które będą stymulowały rozwój sa- mozatrudnienia dla tej grupy, zachęcały do podejmowania działalności gospodarczej. Dodatkowo wymagane jest w tym przypadku nie tylko wsparcie finansowe, ale szeroko pojęte doradztwo.

Leave a Reply