elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

OCENA KOMPUTERYZACJI TERENÓW WIEJSKICH CZ. II

Problem bezrobocia widoczny jest przede wszystkim w najsłabiej gospodarczo rozwiniętych regionach Polski, a zwłaszcza na terenach wiejskich. Dostosowanie polskiego rolnictwa do poziomu państw Unii Europejskiej wiązać się będzie z upadkiem nieefektywnych gospodarstw rolnych i jeszcze większym nasileniem tego zjawiska wśród ludności zamieszkałej na wsi. Terenom wiejskim o niskiej „jakości” i dostępności infrastruktury towarzyszy wysoki poziom bezrobocia. Aczkolwiek nie jest to jedyne źródło tego zjawiska, to wyższy poziom infrastruktury, a zwłaszcza informacyjnej, jest niezbędnym warunkiem rozwoju pozarolniczej działalności gospodarczej na terenach wiejskich. Struktura inwestycji infrastrukturalnych powinna być dostosowana do pożądanych kierunków rozwoju locorogionów, zawartych w strategii rozwoju gminy. Obok „tradycyjnych” elementów infrastruktury, której stan na terenach wiejskich jest zły lub bardzo zly, rośnie popyt na „nowoczesne” elementy zagospodarowania infrastrukturalnego, takie jak szybka obsługa interenetowa, bankowa, łatwy dostęp do szkolnictwa średniego i wyższego itp. Przy bardzo ograniczonych lokalnych środkach budżetowych są to zadania niezwykle trudne do zrealizowania. Jednakże w świetle przeprowadzonych badań ankietowych można zaryzykować stwierdzenie, że największym problemem poprawy sytuacji infrastrukturalnej (nie tylko informacyjnej) polskiej wsi jest szeroko rozumiana bariera wiedzy, a zatem:

Niski poziom wykształcenia, kierunki kształcenia (zarówno średniego, jak i prowadzone na terenach ankietowanych powiatów kursy doszkalające) niedostosowane do wymogów współczesnej gospodarki.

Brak środków własnych na realizację przedsięwzięć infrastrukturalnych i wiedzy na temat zewnętrznych źródeł finansowania. Niski poziom rozwoju społeczno-gospodarczego sprawia, iż jednostki gminne i powiatowe nie są w stanie realizować inwestycji infrastrukturalnych. Niewystarczające środki własne na współfinansowanie są jedną z barier uniemożliwiających korzystanie z różnego rodzaju środków pomocowych przeznaczonych na restrukturyzację terenów wiejskich w Polsce. Istotna jest więc umiejętność korzystania z wewnętrznych i zewnętrznych źródeł finansowania. Jak wykazały doświadczenia krajów Unii Europejskiej, często jednostki osadnicze znajdujące się w dość korzystnej sytuacji otrzymywały dużo większe środki z funduszy strukturalnych niż obszary o niższym poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego ze względu na: dobrze przygotowane wnioski inwestycyjne, efektywne mechanizmy współfinansowania przedsięwzięć własnych ze środków UE, skuteczny nacisk w Brukseli na rzecz tych ośrodków9.

Leave a Reply