elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA BEZROBOCIA NA OBSZARACH WIEJSKICH

W Polsce w 2002 r. tereny wiejskie zamieszkiwało około 61,8% ludności, a więc około 14,7 min osób, w tym ludności powyżej 15 roku życia mieszkało na wsi 11,3 min. Stanowiło to 37% całej populacji tej grupy wiekowej.

Wiejski rynek pracy jest rynkiem bardzo specyficznym. Wynika to przede wszystkim z bardzo silnego powiązania z rolnictwem. Szacuje się, że prawie 55% ogólnej liczby mieszkańców wsi w wieku 15 lat i więcej to osoby związane z gospodarstwami rolnymi, tzn. takie, które zamieszkują we wspólnych gospodarstwach domowych wraz z użytkownikiem gospodarstwa rolnego lub działki rolnej. Z faktem tym wiążą się cechy charakterystyczne rynku pracy na wsi: wyższy niż w miastach współczynnik aktywności zawodowej i wskaźnik zatrudnienia oraz niższa stopa bezrobocia rejestrowanego.

Wśród ludności zamieszkałej na wsi możemy wyodrębnić dwie grupy: ludność związaną z gospodarstwami rolnymi i ludność bezrolną. Sytuacja tej drugiej grupy na rynku pracy jest zróżnicowana, ale według oficjalnych statystyk na ogół zdecydowanie trudniejsza niż sytuacja pozostałej ludności. Ludność bezrolna charakteryzuje się niskim wskaźnikiem zatrudnienia, niskim współczynnikiem aktywności zawodowej i wyższą niż inne grupy stopą bezrobocia. Jednak sytuacja na wiejskim rynku pracy nie jest jednolita. Uzależniona jest ona zarówno od położenia terenów wiejskich względem aglomeracji i innych rynków pracy {np. tereny przygraniczne), jak również od struktury zbiorowości wiejskiej. Zróżnicowane przestrzennie są zarówno wskaźniki aktywności zawodowej ludności, struktura zatrudnienia jak również poziom bezrobocia. Wynika to z przestrzennego zróżnicowania rynków pracy, które kształtują aktywność zawodową ludności.

Leave a Reply