elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

OKREŚLONE DZIAŁANIA DO OGRANICZENIA BEZROBOCIA NA POLSKIEJ WSI

Wobec tego, w świetle przedstawionych faktów, wydaje się, że uzasadnione jest podjęcie określonych działań, zmierzających do ograniczenia bezrobocia na obszarach wiejskich Polski:

– Niezbędne jest stworzenie nowej, bardziej wydolnej struktury służb państwowych odpowiedzialnych za przeciwdziałanie bezrobociu.

– Fundusz Pracy powinien kształtować się stosownie do wielkości bezrobocia w kraju, a algorytm jego rozdysponowania w poszczególnych regionach Polski powinien uwzględniać prognozy sytuacji na ich rynkach pracy.

– Ożywienie na rynku pracy wymaga również przemyślanych działań w zakresie kreowania instrumentów polityki rolnej – szereg wątpliwości budzi kwestia dopłat bezpośrednich, stanowiących zagrożenie dla zmiany profilu produkcyjnego gospodarstw rolnych, wielofunkcyjnego obszaru wsi. Jest to zagrożenie petryfikacją struktury agrarnej.

– Ważne są również instrumenty pozafiskalne. W Polsce mamy wysokie koszty obciążeń pozafiskalnych – 47%, podczas gdy np. w Irlandii jest to jedynie 13,5%.

Zbyt wysoki koszt pracy wymaga nowych regulacji prawnych, prowadzących do rozwoju przedsiębiorczości na obszarach wiejskich,

Istotne jest propagowanie idei promowania macierzystego regionu, samorządności, a nade wszystko szukanie potencjalnych sojuszników w walce o inwestora. Jak uczy doświadczenie krajów wyżej rozwiniętych gospodarczo, stowarzyszenia podmiotów gospodarczych lub jednostek samorządowych są bardziej skuteczne w staraniach o pozyskanie zewnętrznego finansowania ich potrzeb rozwojowych, niż pojedyncze jednostki samorządowe. Istotne wydaje się przy tym wypracowanie nowych produktów, oferowanych przez poszczególne obszary wiejskie, zapewniających szerszy dostęp do nowych rynków zbytu.

Bardzo potrzebne jest monitorowanie szkól pod kątem ich przydatności w zmieniającej się sytuacji na rynku pracy. Badania IFGN dowiodły, że szkoły utrwalają tradycyjne kierunki kształcenia, a absolwenci nie uzyskują wiedzy, wystarczającej do prowadzenia gospodarstw rolnych na zasadach obowiązujących w Unii Europejskiej. Na terenach wiejskich na poziomie ponadpodstawowym dominują szkoły zawodowe, o tradycyjnym kierunku. Natomiast niezbędne jest uzupełnienie tego kształcenia, np. o naukę podstaw przedsiębiorczości, metodykę sporządzania dokumentów finansowych i statystycznych Niezbędna jest przy tym harmonizacja działalności poszczególnych typów edukacji zarówno młodzieży, jak i dorosłych.

Leave a Reply