elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

POZIOM AKTYWNOŚCI ZAWODOWEJ

Współczynnik aktywności zawodowej mieszkańców wsi wyniósł w IV kw. 2001 r. 56,7% i był wyższy w zbiorowości związanej z rolnictwem niż wśród ludności bezrolnej (por. tabl. 1.2).

Współczynnik aktywności zawodowej jest znacznie wyższy w grupie ludności rolniczej niż w grupie ludności bezrolnej. W przypadku zbiorowości mężczyzn różnica ta wyniosła prawie 17 pkt proc., a w przypadku zbiorowości kobiet 20,1 pkt proc. Wynika to między innymi z tego, że osoby posiadające gospodarstwo rolne traktowane są jako osoby pracujące w rolnictwie, a więc aktywne zawodowo. Nie uwzględnia się w statystykach, jaki jest rzeczywisty popyt na pracę w gospodarstwie, czy nie ma przerostów zatrudnienia, a więc czy wszystkie osoby powinny tam pracować.

W grupie ludności nieposiadającej gospodarstwa rolnego wyraźnie zarysowuje się problem znalezienia miejsca pracy. Wiele osób stara się podjąć pracę w sekto- rze pozarolniczym na wsi bądź w mieście, ale możliwości na ogól są ograniczone. Wiele osób nawet nie stara się szukać pracy, a więc osoby te nie są traktowane jako bezrobotne. Szczególnie dotyczy to kobiet, dla których oferta pracy jest ograniczona.

Trudności na rynku pracy znacznie obniżyły współczynniki aktywności zawodowej. Likwidacja PGR-ów zwiększyła grupę bezrobotnych i znacznie ograniczyła liczbę pracujących.

Poziom aktywności zawodowej uzależniony jest od cech demograficznych ludności, a więc zarówno płci, jak i wieku ludności. Najwyższe wskaźniki aktywności zawodowej są w grupie ludności w wieku 25-34 lata oraz 35-44 lata (odpowiednio 85,6% i 86,1%). Jest to sytuacja zbliżona do występującej w mieście. Aktywność zawodowa maleje w starszych grupach wiekowych, ale znacznie szybciej w grupie ludności bezrolnej.

Aktywność zawodowa jest zróżnicowana w grupie kobiety i mężczyzn. Najwyższa jest wśród mężczyzn związanych z rolnictwem. Jest tu wyraźna zależność charakteru pracy i aktywności zawodowej. Rolnictwo silniej wykształca związki zatrudnieniowe. W grupie ludności bezrolnej wyraźnie szybciej, a więc w młodszych grupach wiekowych, wygasa aktywność zawodowa.

Najwyższy poziom współczynnika aktywności zawodowej w regionach wiejskich jest w grupie osób legitymujące się wyższym wykształceniem (85,2%) oraz wykształceniem policealnym i średnim zawodowym (77,7%). Wyższym poziomem aktywności zawodowej, niezależnie od uzyskanego wykształcenia, charakteryzowały się osoby związane z rolnictwem. Prawidłowość ta najbardziej widoczna jest w przypadku osób najsłabiej wykształconych.

Leave a Reply