elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

PRACUJĄCY ZAMIESZKALI NA WSI CZ. II

Pozarolnicze sektory nie stworzyły na wsi miejsc pracy, brak było bowiem możliwości finansowych do ich rozwijania. Niewspółmierna jest zatem podaż siły robocze na wsi do istniejącego popytu.

Bardzo niekorzystna sytuacja na wiejskim rynku pracy pojawiła się także w latach 90., gdy dokonywały się procesy restrukturyzacji polskiej gospodarki, a szczególnie przemysłu. Likwidacja wielu nierentownych przedsiębiorstw na początku lat 90. doprowadziła do gwałtownego spadku zatrudnienia. W niekorzystnej sytuacji znalazła się ludność dwuzawodowa, dla której praca w sektorach pozarolniczych była dodatkowym źródłem dochodów. Osoby zwolnione z pracy posiadające gospodarstwa rolne zostali statystycznie przypisani pracy w rolnictwie, co spowodowało wzrost zatrudnienia w rolnictwie w latach 1990-99 o 365 tys. osób3. Pracownicy tacy na ogół mieli niskie kwalifikacje zawodowe. Problem ludności dwuzawodowej występował przede wszystkim w regionach południowo-wschodnich, gdzie znaczne jest rozdrobnienie gospodarstw rolnych i istniała możliwość podjęcia pracy w blisko położonych miastach. Redukcja zatrudnienia w przemyśle utrwaliła duże zatrudnienie w rolnictwie. Te regiony mają nadal największy udział zatrudnionych w rolnictwie w ogólnym zatrudnieniu. Jednak dominujące tu małe gospodarstwa rolne to przede wszystkim gospodarstwa o bardzo niskich dochodach, niskiej towarowości, głównie samozaopatrzeniowe. Na wsiach nie stworzono pozarolniczych miejsc pracy, stąd wyraźne są przerosty zatrudnienia. Dla wielu osób nawet posiadanie gospodarstwa rolnego nie oznacza jeszcze pracy w nim. Wiele osób pozostaje bez pracy pomimo formalnego traktowania ich jako osoby pracujące.

Leave a Reply