elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Restrukturyzacja obszarów wiejskich

Izolacji rodzin popegeerowskich sprzyja fakt, iż żyją one w odrębnych osiedlach budowanych na terenach wiejskich. Tworzą je miejskie bloki mieszkalne, które w zasadzie są odizolowane od szerszego otoczenia gospodarczego i społecznego. W efekcie pracownicy byłych pegeerów, wtłoczeni w betonowe bloki, zostali oddzieleni od społeczności wiejskich. Separacji tej sprzyja zadawniona niechęć rolników indywidualnych wobec pegeerowców.

Wszystko to składa się na często tragiczny obraz popegeerowskiej rzeczywistości. Widoczne są problemy zagubienia ludzi, sprzyjające demoralizacji i rozwojowi różnych patologii1.

Biorąc to wszystko pod uwagę należałoby uznać, że polskiemu sektorowi rolnemu i rynkowi pracy na wsi potrzebne są zmiany. Konieczne jest zwłaszcza zerwanie z monofunkcyjnym charakterem wsi. Potrzebna jest inna działalność produkcyjna i rozwój sektora usługowego. Chodzi przede wszystkim o zmniejszenie zatrudnienia rolniczego, przy równoczesnym poszerzeniu możliwości zatrudnienia poza rolnictwem.

Część ludności wiejskiej powinna znaleźć pracę w tzw. otoczeniu rolnictwa. Mogłyby to być różnego rodzaju prace w sferze usług. Znalazłyby się tu firmy i instytucje świadczące usługi na rzecz gospodarstw rolnych (np. warsztaty naprawiające sprzęt rolniczy, punkty sprzedaży nawozów i środków ochrony roślin, biura rachunkowe) lub też usługi bytowe (np. zakłady fryzjerskie, sklepy, punkty naprawy sprzętu domowego). Niektórzy mieszkańcy wsi mogliby też znaleźć pracę w oświacie, służbie zdrowia, agroturystyce, przemyśle lokalnym, a także w takich instytucjach, jak: giełdy rolno-towarowe i magazyny żywności. Praca poza rolnictwem może zapewnić poprawę warunków życia na wsi. Jest to jeden z najważniejszych problemów stojących przed polityką strukturalną wobec wsi2.

Restrukturyzacja obszarów wiejskich wydaje się niezbędna. W przeciwnym razie nie będzie można dokonać zmian zatrudnienia na wsi. W efekcie rolnictwo może pozostać zacofane, a bezrobocie mogłoby przyjąć rozmiary jeszcze większe niż obecnie. Liczyć jednak należy się z tym, że próby reform i głębokich zmian będą trudne oraz bolesne i mogą nie dać oczekiwanych efektów. Trzeba cały czas pamiętać o tym, że rolnictwo zachodnioeuropejskie dochodziło do swego obecnego poziomu przez cały ponad pięćdziesięcioletni okres powojenny. W odniesieniu do tego obszaru pojawiają się pytania o kluczowym znaczeniu:

– jakie mechanizmy społeczne i gospodarcze należy wprowadzić, by tworzyć na wsi stanowiska pracy i kreować wśród bezrobotnych aktywne postawy?

– czy bezrobotni na wsi są przygotowani do elastyczności i mobilności oraz co sami powinni zrobić, by pracę znaleźć?

– czy członkostwo w UE ułatwi, czy utrudni restrukturyzację wsi i zwalczanie bezrobocia?

Leave a Reply