elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

Struktura pracujących mieszkańców wsi

Drugą grupę pracujących na wsi stanowią osoby nie posiadające gospodarstw rolnych. W IV kw. 2001 r. ludności nierolniczej pracującej na wsi było około 1,7 min, w tym 59,6% stanowili mężczyźni. W tej grupie są zarówno osoby, które pracują na wsi w sektorze pozarolniczym, jak również osoby, które zamieszkują na wsi, ale dojeżdżają do pracy w mieście. Udział ludności nierolniczej mieszkającej na wsi jest zróżnicowany przestrzennie i zależy od wielu czynników. Szczególnie wysoki jest on w strefach podmiejskich. Aglomeracje przemysłowe o dobrze rozwiniętych rynkach pracy są miejscem zatrudnienia dla licznej rzeszy mieszkańców wsi. Na ogół dość niski jest poziom kwalifikacji mieszkańców wsi, dlatego znajdują oni pracę głównie w budownictwie, bądź w innych sektorach na takich stanowiskach, które nie wymagają wyższych kwalifikacji. Pewnym wyjątkiem mogą być strefy podmiejskie będące terenami wiejskimi, które od pewnego czasu stały się atrakcyjne osadniczo dla ludności miejskiej. Ludność taka decyduje się na opuszczenie miasta wybierając podmiejską ciszę, piękno krajobrazu, większy dom. Mieszkają na terenach wiejskich, ale w rzeczywistości prowadzą miejski model życia. Są wykształceni, pracują w miastach, bądź prowadzą własną działalność gospodarczą na terenach wiejskich. Charakteryzują się dużą przedsiębiorczością, co pozwala im odnaleźć się nawet w trudnej sytuacji gospodarczej i znaleźć swoje miejsce na rynku pracy.

Struktura pracujących mieszkańców wsi wykazuje silny związek pomiędzy poziomem wykształcenia a związkiem z gospodarstwem rolnym. Ludność rolnicza posiada niskie wykształcenie. Ponad 73% posiada tylko wykształcenie zasadnicze zawodowe lub podstawowe. Bardzo niewielki odsetek, bo tylko 3,4% ludności rolniczej, legitymuje się wykształceniem wyższym (por. tabl. 1.4).

Leave a Reply