elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

WOLNA KONKURENCJA NA RYNKU KRAJOWYM CZ. II

W tym miejscu należy wspomnieć, że od 1 stycznia 2001 r. zmieniły się również zasady dotyczące poboru przez gminy podatków lokalnych. Mianowicie, do tego czasu gminy, które zabiegały o utworzenie stref na swoim terenie, wyrażały zgodę na to, by firmy działające na ich terenie objęte były zwolnieniami od podatku od nieruchomości przez cały okres ich działalności. Od I stycznia 2001 r. gminy podejmują corocznie decyzje o wysokości podatków i zasadach przyznawania ulg. W praktyce od tego czasu, poza nielicznymi wyjątkami, gminy od firm działających w strefach, a i coraz częściej, od zarządów stref, żądają opłat za użytkowaną ziemię i nieruchomości w pełnej wysokości, co powoduje liczne protesty, a nawet grożenie sądami w przypadku koncernów, które posiadają listy intencyjne podpisane z gminami w momencie wejścia do strefy. Tylko nieliczne gminy uzależniają zwolnienie od podatku od ilości utworzonych i utrzymanych miejsc pracy17.

Konsekwencją nowelizacji ustawy o SSE z 9 września 2000 r. stało się, że po 1 stycznia 2001 r. zaczęliśmy mieć do czynienia w Polsce z punktu widzenia możliwości uzyskiwania pomocy publicznej od władz publicznych z trzema rodzajami przedsiębiorców:

– prowadzący działalność poza specjalnymi strefami ekonomicznymi,

– prowadzący działalność w strefach, objęci zwolnieniami podatkowymi na dotychczasowych zasadach (czyli tacy, którzy rozpoczęli działalność w strefach przed 1 stycznia 2001 r.),

– przedsiębiorcy, którzy rozpoczęli działalność w strefach po 1 stycznia 2001 r., korzystający z ulg tylko w zakresie ustawy o pomocy publicznej, czyli w ramach pułapów regionalnych (limitów wynikających z ustawy o pomocy publicznej) warto przy tym zauważyć, że pułapy te również mogą ulec zmianie (prawdopodobnie obniżeniu), stosownie do zmiany sytuacji społeczno-gospodarczej regionu.

Można by zapytać, na czym miała polegać atrakcyjność stref po tej nowelizacji, skoro pułapy dopuszczalnej pomocy w strefie i poza nią w danym regionie stały się identyczne, gdyż w obydwu przypadkach musiały one być zgodne z ustawą o pomocy publicznej. Różnica jest zasadnicza – pomoc w strefach mimo tego pozostała automatyczna: każdy przedsiębiorca, który tu zainwestował w ramach udzielonego zezwolenia, korzysta nadal ze zwolnień podatkowych z mocy prawa, bez konieczności ubiegania się o nią. Tymczasem poza strefami, w ramach tych samych pułapów dopuszczalności, przedsiębiorcy mogą co najwyżej się starać o wsparcie ze strony państwa, natomiast to, czy je uzyskają, zależy od wielu czynników, zwłaszcza możliwości finansowych niektórych budżetów, a często niestety od uznania urzędnika.

Ale to nie jedyna różnica. Również intensywność uzyskanej pomocy może się znacznie różnić: prawdopodobnie wszyscy przedsiębiorcy w strefach osiągną pułap pomocy, przy założeniu, że będą realizować swoje zamierzenia biznesowe, podczas gdy pozostali skorzystają tylko z pomocy przyznanej przez właściwe agendy państwowe, a więc może być ona daleka od dopuszczalnego poziomu18.

Leave a Reply