elseif (is_single() ) { single_post_title(); } elseif (is_page() ) { bloginfo('name'); echo ': '; single_post_title(); } else { wp_title('',true); } ?>

ZRÓŻNICOWANIE STOPY BEZROBOCIA NA WSI CZ. II

W wielu powiatach południowo-wschodniej Polski o niskim wskaźniku urbanizacji i znacznym udziale rolnictwa indywidualnego liczba zarejestrowanych bezrobotnych na wsi w stosunku do ogólnej liczby bezrobotnych jest bardzo wysoka – sięga nawet 70-80%. W całym województwie podkarpackim 64,6% ogółu bezrobotnych stanowią bezrobotni zamieszkali na wsi, a w województwie małopolskim – 56,5%.

Niedostosowanie podaży miejsc pracy do popytu na pracę pod względem ilościowym i strukturalnym jest najważniejszą przyczyną bezrobocia. Rozważając możliwości rozwiązania problemu bezrobocia należy uwzględniać możliwości rozwoju rynku pracy, a więc poprzez rozwój gospodarczy kreować nowe miejsca pracy, ale także rozpatrywać możliwości aktywizacji zawodowej bezrobotnych. Osoba bezrobotna powinna wykazywać dużą aktywność w poszukiwaniu pracy. Stopień tej aktywności i umiejętność znalezienia pracy zależy od indywidualnych cech bezrobotnego (np. płeć, wiek, wykształcenie, zawód, doświadczenie zawodowe), jak również różnorodności stosowanych metod, realizmu w oczekiwaniach płacowych i pewnego rodzaju elastyczności w poruszaniu się po rynku pracy. Wyrazem elastycznego podejścia do poszukiwania pracy jest gotowość zaakceptowania pracy stawiającej specyficzne wymagania, np. zmiany miejsca zamieszkania, zmiany kwalifikacji, zawodu, czy też akceptacji niższego prestiżu zawodowego.

W Polsce bezrobotni deklarują największą mobilność wobec potrzeby zmiany zawodu i kwalifikacji. Ponad 60% podjęłoby także pracę o niższym prestiżu zawodowym. Najrzadziej natomiast występuje akceptacja dla konieczności zmiany miejsca zamieszkania, co jest związane z wysokimi kosztami wynajmu mieszkania oraz bardzo zróżnicowanymi cenami nieruchomości w poszczególnych regionach kraju. Wśród bezrobotnych zamieszkałych na wsi wyższa jest deklarowana mobilność niż wśród bezrobotnych w mieście zarówno do zmiany zawodu, kwalifikacji, akceptacji niższego prestiżu zawodowego, a nawet zmiany miejsca zamieszkania (por. tabl. 1.14).

Świadczy to o świadomości trudności znalezienia pracy, a w przypadku akceptacji niższego prestiżu zawodowego wynika z niższego wykształcenia i mniejszego przywiązywania znaczenia do tej kwestii. Wynika to z braku potrzeby podnoszenia prestiżu zawodowego, a nie tylko ze względów ekonomicznych. Wśród bezrobotnych zamieszkałych na wsi dominują, co było wcześniej wyjaśniane, osoby młode o niskich kwalifikacjach. Stąd wynika duża skłonność tych osób do zmiany miejsca zamieszkania, zawodu, kwalifikacji. Takie osoby nie zwracają istotnej uwagi na prestiż zawodowy, a chętnie przeniosłyby się tam, gdzie znalazłyby pracę.

Leave a Reply